Tesadüfen

16/8/2008

yalnızLıga alısmaya basLadım son günlerde...
hersey neden uzak bana tanrım? benmiyim hep kanatan..? yoksa insanlar görmüyormu kalbmde acılan yaraları..
hic farkedilmedigini bLiorum..oysa benim
canım öyle cok acıyor ki,artık dayanmaya mecalim yok..
umutla baktığım hayatın gittikçe benden uzaklaştığını görüyorum
umudunu yitrmek üzere olan bi balina gibiyim intihara heran hazırım..
kıyılar çekiyor beni kendine yavaşça..
hiçbirşey düşünmek istemiyorum artık..
sadece çok uzağa gitmek,
herşeyden birazda olsa uzak olmak,
karamsarlığın sürüklediği o kıyılara vurmak istiyorum
sonuçları umrumda bile olmadan...
yalanlarla dolu bu hayatı yaşamaktansa, ölüm daha cezbedici geliyor
bir halat gibi çekiyor beni kendine..
bir yanım kurtulmak isterken bu halattan, bir yanım boşver bırak gitsin diyor!!
''kurtulupta ne yapacaksın? bu hayatta ne kalmış?
geriye dönde bir bak'' diyor.. yavaşça kafamı çevirip bir bakıyorum hayatıma..
umutlar solmuş... herşey yok oLmuş... yalan olmuş...
ve tekrar dönüyorum kendi karanLığıma ...
ama içimden bir ses; ''yapma! neden son bir umut olmasın?'' diyor.. her yeni umuttan sonra,
mutLaka hüznü tadıyorum
diye geciriyorum akLımdan..
ona bi anlıkda olsa karşı koymaya çalışıyorum.. o sesi ağır küfürlerle ört bas etmeye çalışıyorum.
''bırak beni gideceğim'' dediğim anda bir el uzanıyor.. bir ışık görüyorum, beni kendine ceken..
o kadar güzelki kendimi kaybediyorum ve o eLLeri tutmak istiyorum..
bana çok büyük bir sevgiyle sarılıyor,sevmeLisin diyor...hep sevmeLisin...
'oysa bütün sevgimi yitirmiştim ben hani??'içim kıpırdanıyor birden..
onu sevmek istiyorum..cok sevmek..öLüm yerine onu secmek istiyorum. halatların çözüldüğünü hissediyorum..
kollarının arasına alıp götürüyor beni hiç bilmediğim bir yere,bu yerde yalanlar yok..
herkes mutlu.. yaşama sevinci var..baska bir dünyada buluyorum kendimi. dönüp yüzüne bakıyorum
''herşeyin yalan olduğunu düşünüyordun
ama öyle değilmiş. bak bizler varız burda.. senin gibi düşünen güsel insanlar
der gbi bakıyor...'' sonra o asık suratımdaki ifadelerin birden tatlı gülücüklere dönüştüğünü
hissediyorum.. istiyorum ki hep onunLa kalayım..geriye dönmek,o karanLık dünyada ilerlemeyi düsünmek,
beni mahfediyor..korkuyorum birden.! kaybetme korkusu sarıyor ruhumu.. ya buLdugum huzur
 kacıverirse ellerimn arasından
ya yine tükenirse umutlarım diye.. en cokta onu kaybetmekten korkuyorum.sonra birden sarıLıyorum ona..
içindeki o gizemli adamı hissediyorum.o vakit,
ruhum acıyla karısık bir mutluluk yaşıyor kendi içinde... daha sıkı sarılıyorum gercek oldugunu anlamak icin.
''sen benim en güzel hediyemsin'' diyorum.. sanki ona bakınca herseyi unutuyorum..
neden böyLe oLdum ben..? neden sanKi kendimi yıprattım,mahfettim..? diyorum..
''artık umut ve sevgi doluyum'' dedigim anda bir ses daha duyuyorum. uzaktan gelen ses yakınlasmaya baslıyor..
ve beni ondan ayırıp sürükleyp götürüyor.. dönmeLİsin diyor...
hayır gtmek istemiyorum..
korkuyorum...
o an bütün umutlar yeniden soluyor.. ve düsünüyorum,(..ruhum hic bu kadar acı cekmemişdi..)
beni seven kimse kalmadı diyorum kendime..
gözlerimi acıyorum birden.cevremde bana gülümseyen yüzler görüyorum.
anladım ki basladıgım yerdeyim..
sahte insanlarla yasamaya calısıcam yeniden...
anladım ki bu bi rüya ve sen beni hic bizaman cekip almıcaksın bu karanlık dünyadan..
yinede beklicem. o halatların beni kendine cekmesine izin vermicem..
içime bıraktıgın umut,hep sürücek... ve ben her yeni güne hicbisey olmamıs gibi devam edicem..
taa ki sen bana eLLerini yeniden uzatana kadar..


 emel çavdarlıyiğit e aittir Sabişe yardımları için teşekkürler     

2 yorum yazılmıştır.